Head Stroke

From the time that Gustave Courbet promised the beginning of a new view in one of  his first works “Good Morning Mr. Courbet” which was supposed to link history of western painting to the future, Realism with its own continuity until today, has shown different shapes and methods and vast potential : from Picasso’s cubistic realism to Gutusso’s stormy realism all areexamples of tendencies trying to make a  report of reality the way it is – and not the way we judge it- without the aid of sentimentalism. Despite the variety available in reflecting social realities, Courbet’s objective realism has preserved its credibility and even attractions to this very day.

Works of MasoumehMozaffari in her latest collection follow the same Courbet’s tradition. The presented portraits in this exhibition are those whom we see around every day ... we do see themif only we want to; and if we reflect over them carefully , we will sense that the heat in Iran is now far beyond their capacity.

The portraits which she presents to us this time make  an  unsentimental yet accurate report of people whose manner of looking  and way of appearance reflect a historical reality, however it is not possible to perceive this situation only through establishing a mere emotional bond with these works.

Elimination of the emotional behavior of the painter in the finalized works, tells us that she does not want  to let  the common emotion shared by her and the viewer be used as  the means of evaluation of her works. Instead she prefers her works to be analyzed by rational thought and criteria. If we – with such criterion in mind- stand in front of these works, we will surprisingly find ourselves in one of them.

That’s why MasoumehMozaffari’s realism does not suffice to reflecting appearance characteristics of people of the society only, the portraits she has depicted are an accurate report from the sameness of all humans who experience a similar situation; and that’s how she presents another aspect of realism.

Karim Nasr

    گرمازدگی

از زمانی که گوستاو کوربه با اولین اثرش «صبح بخیر آقای کوربه» آغاز نگاه تازه‌ای را نوید داد که قرار بود تاریخ نقاشی غرب را به آینده پیوند بزند، واقع‌گرایی، در تداوم خود تا امروز، شکل‌ها و شیوه‌های متنوع و پتانسیل گسترده‌ای از خود بروز داده است: رئالیسم کوبیستی پیکاسو، تا واقع گرایی طوفانی گوتوزو بهترین نمونه‌های گرایشی هستند که می‌خواهد بدون توسل به احساساتی‌گرایی، واقعیت را، آن‌چنان که هست و نه چنان‌که ما در موردش قضاوت می‌کنیم، گزارش کند، اما با وجود همه تنوع موجود در بازتاب واقعیت‌های اجتماعی، واقع‌گرایی عینی کوربه تا امروز اعتبار و حتی جذابیت خود را حفظ کرده است.

آثار معصومه مظفری نیز در آخرین مجموعه آثارش ادامه همین سنت کوربه‌ای است. چهره‌هایی را که او در این نمایشگاه ارائه می‌کند همان‌هایی هستند که ما هر روز ده‌ها بار دور و بر خود می‌بینیم ... اگر دلی مانده باشد، می‌بینیم؛ اگر دماغی مانده باشد، می‌بینی که گرمای تابستان ایران، از گنجایش جاهاشان فراتر رفته است.

 این بار چهره‌هایی را که او در مقابل ما قرار می‌دهد گزارش دقیق و غیر احساساتی از آدم‌هایی است که نوع نگاه و وضعیت ظاهری‌شان آینه‌ای از واقعیتی تاریخی است، اما درک این موقعیت تنها با برقراری ارتباط صرفاً عاطفی با این آثار، امکان‌پذیر نیست. حذف رفتار عاطفی نقاش در اجرای نهایی این آثار، به ما می‌گوید که او نمی‌خواهد عاطفه مشترک بین او و مخاطب محک ارزیابی اثرش قرار بگیرد، بلکه ترجیح می‌دهد که اندیشه و معیارهای عقلانی به کندوکاو آثارش بپردازند. و اگر با چنین معیاری در مقابل این آثار بایستیم، با اعجاب، خود را نیز درون یکی از آثار این مجموعه بازخواهیم یافت.

چنین است که واقع‌گرایی معصومه مظفری تنها به بازتاب ویژگی‌های ظاهری افرادی از اجتماع بسنده نمی‌کند، بلکه چهره‌هایش گزارش دقیقی از هم آوایی همه انسان‌هایی است که موقعیتی مشابه را تجربه می‌کنند؛ و به‌این‌ترتیب او یکی دیگر از وجوه بیانی واقع‌گرایی را به نمایش می‌گذارد.

کریم نصر